gedicht 124

31/12/12

 

mijn Verstand leeft in mijn hart

zwart, omsloten en omringd

ZIJ, besloten en blind

bemint onbevangen

 

mijn hartwand is jong en blaakt

waakt binnen naakt De Blinde Rede

door brede boezem omsmeden

 

verscheur de wand van mijn hart

opdat ZIJ kan aanschouwen

rouwen zal ik niet voor de wonden

konden die dienen als vensterglas

waardoor alles helder was

 

breek mijn hart

opdat ik kan zien